كاش آن لحظه كه گفتي دير است از نگاه پر از احساس تو مي فهميدم كه هنوز ، دل تو درگير است

آمدم خسته و پر بسته و سرد
          در دلم غصه ی بی رحمی و خود خواهی مرد
                                 در دلم حادثه ها بود که پنهان شده بود
                                                         زندگی در نظرم خسته و گریان شده بود

شاد بودم که دگر عشق برایم مرده است
                           شاد از اینکه مرا خوابِ «ندیدن» برده است
                                              راهی شهر فراموشی تن بودم من
                                                            غافل از حس نیاز «تو به من» بودم من

نا گهان راه دلم سوی نگاهت کج شد
                                مرگ هم بار دگر رفته و با من لج شد
                                           تو پر از شوق، پر از شور نگاهم کردی
                                                             خالی از خستگی و کینه و آهم کردی

خنده هایت به تنم جان و طراوت بخشید
                                راز دارم شدی و راز شدی در دل من
                                                       سوز شعرم شدی و ساز شدی در دل من
                                                  
روزگاری دگر از پیش تو من خواهم رفت
                           بار دیگر به فراموشی تن خواهم رفت 
                                                           مرگ را بار دگر نزد خودم خواهم راند

 عشق را بار دگر از دل خود خواهم راند
                                         تا در آن روز دلم در قفست خواهد ماند
                                                          نفس گرم تنم هم نفست خواهد مان
                                                                                         
                                                                                                      هستی